Açgözlülük: İnsan Doğasının Laneti mi, Yoksa İlerlemenin Yakıtı mı?

İnsanlık tarihi boyunca filozoflar, din adamları ve bilim insanları insan doğasının özünü anlamaya çalışmışlardır. Bu arayışta, sürekli karşımıza çıkan bir kavram vardır: Açgözlülük. Peki, açgözlülük nedir? İçimizdeki doyumsuz bir canavar mı, yoksa bizi ilerlemeye iten bir güç mü?

Günümüzde yaşanan büyük dolandırıcılık olaylarına baktığımızda, toplumun paraya ve başarıya ahlaktan daha fazla değer verdiğini görüyoruz. Dolandırıcıların nasıl para kazandıkları önemli değil, önemli olan kazanmış olmalarıdır. Bu durum, açgözlülüğün toplumda ne kadar derinlere işlemiş olduğunu gösteriyor.

İnsanlar, mutluluğu sürekli bir sonraki hedefe ertelediği için asla gerçek anlamda mutlu olamazlar. Bu kısır döngü içinde sürekli daha fazlasını arzularlar ve sonunda ölürler. Elde ettikleri her şey geçicidir ve onları gerçek anlamda tatmin etmez.

Kıskançlık, ihtiras ve itibar gibi olumsuz görülen özellikler aslında insanın ilerlemesini sağlayan doğal niteliklerdir. Başkalarını görüp daha iyisini istemek, insanlığın gelişimini sağlayan bir mekanizmadır. Ancak bu nitelikler, kontrol altında tutulmadıkları takdirde yıkıcı sonuçlara yol açabilirler.

Mesela açgözlülüğümüzü kısıtlamak için dinlerin de tavsiyesi olan dünyevi bir uygulamaya bakalım. Oruç tutmak, vücudu düzenlemeye yardımcı olabilir ancak açgözlülüğe kalıcı bir çözüm değildir. Gerçek oruç, ihtiyaç fazlasını almamaktır. Günümüzde oruç tutmak, genellikle sadece belirli saatlerde yemek yememekle sınırlandırılmıştır. Ancak gerçek anlamda aç gözlülüğe karşı bir duruş sergilemek için, tüketim alışkanlıklarımızı da sorgulamamız gerekir.

Mesela din adamları azla yetinmeyi öğütlerken kendileri zenginlik içinde yaşayabiliyor. Bu ikiyüzlülük, insanların dinlerden uzaklaşmasına sebep oluyor. İnsanlar artık sözlerle değil, eylemlerle ikna olmak istiyorlar.

Esasen insanın arzu kısıtlama gücü yoktur. Arzularını bastırmaya çalışmak sadece geçici bir çözüm sunar ve sonunda patlak verir. Dinlerde yaşanan yozlaşmalar ve sapmalar, insanın arzularına gem vuramadığının en büyük kanıtıdır.

Esasen zeka ve para, kötü niyetli kişilerin elinde birer lanettir. Bu gücü elinde bulunduranlar, hayatlarını anlamsız şeylerin peşinde koşarak geçirirler. Açgözlülük, insanın en büyük potansiyellerini bile boşa harcamasına sebep olabilir.

İnsanlar açgözlülükten kurtulmak ve mutlu olmak istiyorlarsa doğalarını anlamalı ve nasıl doğru kullanacaklarını öğrenmelidir. Materyalizm insanları mutlu etmediği için depresyon ve mutsuzluk yaygındır. Gerçek mutluluk, manevi değerlere yönelmekle ve açgözlülüğün esaretinden kurtulmakla mümkündür.

İnsan yaratılış amacını, yani sevgi ve ihsan etmeyi anladığında açgözlülüğü daha sağlıklı bir şekilde kullanabilir. Bu amaç, egoyu farklı bir amaç uğruna kullanmak anlamına geliyor. Açgözlülüğümüzü, gerçekten insanlığa faydalı olacak şekilde yönlendirmek mümkün.