Neden Başkalarını Sevmiyorsunuz?

Aslında sevemiyorsunuz! Ah sevgi… Vah sevgi… Önceki makalelerimde realitenin algılanması ve insan doğasından bahsettim. Doğamızın nasıl haz ve ızdırap dizginleri arasında sadece kendisini mutlu etmeye yönelik bir programla işlediğini, duyularımızla ve atalarımızdan gelen gen ve hormonlarımızın, toplumun etkisiyle bizi nasıl bir ürün yaptığını gördük.

Ya peki sevgi yok mu ağabey ya? Var, hem de sevgilerin en büyüğü var. Kendimizi sevmek var! Bundan daha büyük sevgi olabilir mi?

Daha önce bilimsel olarak anlattım; insan haz aldığı şeyleri sever ve onlara yakın olur ve haz almadığı şeylerden uzak durur çünkü can sıkıcıdır ve ızdırap haline gelir.

Peki, gayet bombastik giden bir ilişkide bu iki insan nasıl olur da birbirlerini sevmiyor olabilirler, aşk yalan mı ağabey ya?

Dünyada aşk ve gerçek sevgi denilen şey, hiç olmadı. Hiç olmadığı için de bunu yıllardır insanoğlu aradı, bunun için kan döktü, sayfalarca saçma sapan aşk romanları yazıp asap bozucu şarkılar söylediler. (Allaahııııııııım neydi günahııııııııııııım  vb.) Gözyaşlarımızı döktüren filmler yaptılar ve hâlâ utanmadan yapıyorlar. Oğlum dank etsin gayri bu iş olmayacak! 🙂

İnsan doğasında bir ilginç şey daha var ve bence çok güzel bir özellik. O da “ümit.” Bu küçük nokta kişinin hayata devamını sağlayan güç kaynağı, arzularını gerçekleştirebileceğinin ve mutlu olabileceğinin temennisi.

Başkasıyla ilgili bir şikâyetiniz varsa Allah’a şikayetçi olun, zira adamı olduğu gibi yapan O. Ama şu da bariz ki kişinin dünyayı görüşü, ancak kişi değiştikçe değişiyor. Bu yüzden akıllı bir kişi hayatın kısıtlamalarını ve içinde oluşturduğu buruklukları ancak dünyayı görüşünü değiştirebilecek bir çevrenin etkisiyle aşabilir.

Gerçek sevgiyi (kim olursa olsun herkese karşı, bir başkasının arzusunu hissedip, o arzuyu mutlulukla doldurup ve sadece o kişinin mutlu olduğunu görmekten alınan mutluluğu) keşfetmek ümidiyle…