Rekabetçi mi İş Birlikçi mi? Eğitimde \"Ben\" Yerine \"Biz\" Olmak

Dünyanın hemen her yerinde eğitim sistemleri, öğrencileri bireysel başarılara odaklanmaya itecek şekilde tasarlanmıştır. Bir öğrencinin notları ne kadar yüksekse, sosyal statüsü de o kadar artar. Özellikle Batı toplumlarında bu sistem sadece performansı ölçmekle kalmaz, aynı zamanda bireyin başkalarına göre nerede durduğunu da hesaplar. Bu durum, öğrencileri sadece mükemmel olmaya değil, kaçınılmaz olarak sınıf arkadaşlarının başarısızlığını istemeye teşvik eder. İnsan psikolojisi...

Peki, toplumda herkesin birbirine sağladıklarıyla birbirimize bağımlı olduğumuz küresel bir dünyada bu rekabetçi anlayış bizi nereye götürüyor?

Hayattan anlıyoruz ki bizleri bu tür bir ilerleyiş sadece daraltıyor, boğuyor ve geriyor. Mutsuzluk, depresyon, madde bağımlılığı ve anlamsızlaşan ilişkilerimiz ile geçimsizlik.

Her insanın başarısının ve esenliğinin bir başkasınınkine bağlı olduğu küreselleşmiş dünyada, mevcut eğitim sisteminin kökten değişmesi şarttır. Hedef, kişisel bir ayrıcalık elde etmek yerine, kolektif başarının artırılmasında mükemmelleşmek olmalıdır. En çok takdir edilen ve saygı duyulan başarı, topluma ve bütüne katkı sağlamak olmalıdır.

Bu atmosferi güçlendirmek için de bazı adımlar atabiliriz.

Öğrencilerin birbirlerine yardım ettikleri ve birbirlerini geliştirdikleri bir model teşvik edilmelidir. Buna akran eğitimi de diyebiliriz aslında.

Bu sosyal tanımlamada başkasına yardım eden öğrenci, toplum ve okul yönetimi tarafından takdir edilerek övülmeli ve ödüllendirilmelidir.

Bu şekilde öğrenciler, bir arkadaşının başarısızlığının kendi başarısızlığı, arkadaşının başarısının ise kendi kazancı olduğunu yaşayarak öğrenirler. Sağlıklı toplumlarda da bu anlayış olmalı zira tüm toplumda hepimiz birlikte yaşıyoruz ve hepimiz birbirimizden faydalanıyoruz. Bir başkasının kötülüğü benim de kötülüğüme ve başkasının iyiliği benim de iyiliğime olduğunu özellikle bu yüzden eğitime entegre etmeliyiz. Öğrencilerin eğitimden aldığı bu anlayış daha sonra yetişkinlik hayatlarına taşınacaktır. İş yerinde, ailede ve arkadaşlıklarında, kısaca grup olan her yerde ortak anlayışları hep birlikte çalışırsak hem daha başarılı hem de daha mutlu ve huzurlu oluruz idrakını almalarını sağlayacaktır.

Eğitimde rekabetten iş birliğine geçiş, sadece akademik bir tercih değil, gelecekteki toplumun hayatta kalma stratejisidir. Eğer çocuklarımıza "ben" yerine "biz" demeyi öğretebilirsek, sadece daha başarılı öğrenciler değil, daha yaşanabilir bir dünya inşa etmiş oluruz.